Imponderables

این نکته حاوی دومطلب است که همیشه درست نیستند و عمومیت ندارند . نخست آن که تمام خرابه های باقی مانده ، شهر نیستند . در واقع بسیاری از محل های باستانی دیگر مثل قلعه ها ، کاروان سراها ، غارهای مسکونی ، گورستان ها و معدن ها هم زیر خاک مدفون شده اند . دوم آن که تمام  شهرهای باستانی زیر خاک مدفون نیستند . باستان شناسان گاهی آثار و بقایایی را در سطح زمین و یا نزدیک به آن نیز یافته اند . با این همه پرسش همچنان جذاب است . دکتر راپ و دکتر وسولووسکی – کارشناسانی که در این مورد تحقیق کرده اند – معتقدند بیش تر خرابه ها به واسطه ترکیبی از عوامل گوناگون زیر خاک مدفون شده اند . در این جا برخی از معمول ترین آنها را ذکر می کنیم .

۱ ) خاک بادآوره که نزد باستان شناسان به خاک های بادی (Aeolian) شهرت دارند روی هم انباشته می شوند و در نتیجه اشیای باستانی را زیر خود مدفون می کنند . بسیار از خاکها ، از خاکهای آتشفشانی بادآورده گرفته تا خاک های معمولی را می توان جزو خاکهای بادی شمرد .
۲) رسوب های آب آورده روی هم انباشته می شوند و در نتیجه اشیای باستانی را زیر خود مدفون می کنند . بارانی که رسوبات را از نقاط بلند به نقاط پست می آورد ، عامل این عمل است . اما گل و شنی که آبهای جاری به همراه می آورند – همانند گل و لایی که در خلال جاری شدن سیل ها جمع می شود – می تواند روستایی را تقریباً مدفون کند ، آب ، آن چه را از نظر فنی رسوبات بادی می نامند ، جمع آوری می کند و به پایین دست انتقال می دهد .
۳) حوادث مصیبت بار طبیعی نیز مسبب مدفون شدن ناگهانی یک محل می شوند ؛ هرچند این گونه مدفون شدن ها بسیار نادرند .
دکتر راپ می افزاید : در چنین شرایطی محل مورد نظر یا باید فاقد فرسایش باشد یا دست کم لازم است فرسایش آن کندتر از ته نشین گل و لای باشد .
حتی هنگامی که فاجعه ای رخ می دهد و شهری مدفون می شود ، ممکن است عوامل مختلفی در آن دخیل باشند . دکتر وسولووسکی یادآوری می کند که گرچه شهرهای بمبئی و هرکولانیوم در سال۷۹ بعد از میلاد بر اثر آتشفشان کوه وزو از بین رفتند ، اما در واقع یکی زیر گدازه های آتشفشانی و دیگری زیر خاکسترهای آتشفشانی مدفون شدند .
۴) ساخته های دست بشر نیز فرو می ریزند و به مدفون شدن شهر ها کمک می کنند . این فرو ریختگی و ویرانی گاهی همانند ویرانی ناشی از سیل ، زلزله و آتش سوزی تصادفی و گاهی مانند ویرانی ناشی از بمباران و تخریب ها عمدی است .
گویی انسان نمی تواند رد پای فعالیت های خود را پنهان کند . دکتر راپ می گوید : حتی شهرهای جوانی مثل نیویورک نیز حجم قابل توجهی از چنین آثار و بقایایی را روی هم انباشته است . نیویورک اولیه اکنون چندین پا زیر سطح کنونی این شهر مدفون شده است .
۵) گاه تمدن های باستانی به دست خود مدفون می شدند .
نمونه دکتر وسولووسکی : در اوایل قرن چهارم ، هنگامی که کنستانتین تصمیم گرفت <الد سینت پیتر> را بر کناره واتیکان هیل بنا کند مهندسین او مجبور شدند بخشی از شیب آنجا را خاک برداری کنند و خاک آن را در گورستان رو می ها بریزند تا سکوی بنای کاخ پادشاهی آماده شود . بدین ترتیب بخش پایین تر گورستان محفوظ ماند . در قرن شانزدهم ، هنگام ساختن کلیسای کنونی ، الدپیتر ویران شد و بخش هایی از کلیسای قدیمی برای پر کردن نواحی پست منطقه به کار گرفته شد .
نمونه دکتر راپ : این پدیده به بهترین شکل در تل های شرق نزدیک دیده می شود . اغلب این ویرانه ها چندین متر ارتفاع دارند . هر تمدنی روی بقایای تمدن قبل از خود بنا شده است . خانه ها اغلب از خشت های خامی که شاید طول عمرشان به شصت سال می رسید ، ساخته می شدند . وقتی این خانه ها فرو می ریختند ، فقط خاک به اطراف پخش می شد . در مدت دو یا سه هزار سال این تپه های بزرگ مسکونی (تل ها) به ارتفاعات بلندی بدل شدند و اکنون از دشت های اطراف خود بلندتر شده اند . هر لایه آنها نیز حاوی بقایای باستانی دوره خود است .

This Imponderable assumes two facts that aren’t always true. First, not all ruins are the remains of cities. Many other ancient sites—such as forts, camping sites, cave dwellings, cemeteries, and quarries—are also frequently buried. Second, not all ancient cities are buried; once in a while, archaeologists are given a break and find relics close to or at the surface of the ground. Still, the questions are fascinating, and we went to two experts for the answers: George Rapp, Jr., dean and professor of geology and archaeology of the University of Minnesota, Duluth, and coeditor of Archaeological Geology; and Boston University’s Al B. Wesolowsky, managing editor of the Journal of Field Archaeology. Both stressed that most buried ruins were caused by a combination of factors. Here are some of the most common

:

1.

Wind-borne dust (known to archaeologists as “Aeolian dust”) accumulates and eventually buries artifacts. Aeolian dust can vary from wind-blown volcanic dust to ordinary dirt and house dust

.

2.

Water-borne sediment accumulates and eventually buries artifacts. Rain carrying sediment from a high point to a lower spot is often the culprit, but sand or clay formed by flowing waters, such as riverine deposits gathered during floods, can literally bury a riverside community. Often, water collects and carries what are technically Aeolian deposits to a lower part of a site

.

3.

Catastrophic natural events can cause burials in one fell swoop, though this is exceedingly rare, and as Dr. Rapp adds, “In these circumstances the site must be in a topographic situation where erosion is absent or at least considerably slower than deposition.” Even when a city is buried after one catastrophe, the burial can be caused by more than one factor. Dr. Wesolowsky notes that although both Pompeii and Herculaneum were buried by the eruption of Mt. Vesuvius in A.D. 79, one was buried by mudflow and the other by ash flow

.

4.

Manmade structures can collapse, contributing to the burial. Sometimes this destruction is accidental (such as floods, earthquakes, fires), and sometimes intentional (bombings, demolitions). Humans seem incapable of leaving behind no trace of their activities. Says Rapp: “Even cities as young as New York City have accumulated a considerable depth of such debris. Early New York is now buried many feet below the current surface

.”

۵٫

Occasionally, ancient civilizations did their own burying. Wesolowsky’s example: When Constantine wanted to build Old St. Peter’s on the side of the Vatican Hill in the early fourth century, his engineers had to cut off part of the slope and dump it into a Roman cemetery (thereby preserving the lower part of the cemetery, including what has been identified as the tomb of Peter himself) to provide a platform for the basilica. When Old St. Peter’s was demolished in the sixteenth century to make way for the current church, parts of the old church were used as fill in low areas in the locale. Rapp’s example: This phenomenon is best seen in the tels of the Near East. Often they are tens of feet high. Each “civilization” is built over the debris of the preceding one. The houses were mostly of mud brick, which had a lifetime of perhaps sixty years. When they collapsed the earth was just spread around. In two thousand or three thousand years these great habitation mounds (tels) grew to great heights and now rise above the surrounding plains. Each layer encloses archaeological remains of the period of occupation. While we self-consciously bury time capsules to give future generations an inkling of what our generation is like, the gesture is unnecessary. With an assist from Mother Nature, we are unwittingly burying revealing artifacts—everything from candy wrappers to beer cans—every day

.

باران همان آب است . رنگ آب نیز
روشن است . ابرهای باران زا مملو از آب هستند و از این رو ظاهراً رنگ آن ها نیز
باید روشن باشد . منطقی ساده اما نادرست!

بدون شک درون ابرها همیشه ذرات آب وجود دارد . اگر این ذرات ریز باشند نور را
منعکس می کنند و سفید رنگ دیده می شوند اما وقتی ذرات آب به اندازه ای بزرگ شوند
که قطره های باران زا می سازند ، نور را جذب می کنند و آنگاه به نظر ما که در زیر
آن ها قرار داریم تیره رنگ می آیند!

Rain is water. Water is light in color. Rain clouds are full of water. Therefore, rain clouds should be light. Impeccable logic, but wrong. Obviously, there are always water particles in clouds. But when the particles of water are small, they reflect light and are perceived as white. When water particles
become large enough to form raindrops, however, they absorb light and appear dark to us below

.

تقریبا تمام موجودات زنده قند را به راحتی گوارش می کنند. اما چرا مواد قندی موجود در خانه ، نظیر قند حبّه یا شکر، همانند آرد یا مواد غذایی دیگر، مورد هجوم موجدات ذره بینی قرار نمی گیرد و فاسد نمی شود؟ علت آن است که درصد رطوبت قند بسیار ناچیز (چیزی حدود ۲ صدم درصد) است. بدین ترتیب، قند آب موجودات ذره بینی را که قرار است سبب فساد شوند، می گیرد. یکی از کارشناسان مطلب را این گونه شرح می دهد:” مولکول های آب ، خیلی سریع تر از آن که وارد بدن موجود ذره بینی شوند، از آن خارج می شود و موجود ذره بینی به علت عدم وجود رطوبت در بدنش، از بین می رود.” به علاوه، رطوبت بسیار اندک قند حبّه یا شکر، از به وقوع پیوستن تغییرات شیمیایی که سبب فساد می شوند، جلوگیری می کند. اگر قند در آب حل شود، تمام استدلال های فوق منتفی خواهد شد. هر چه محلول رقیق تر شود، کپک ها و قارچ های قندی رشد بیش تری خواهند داشت. حتی اگر قند چند روزی در محل بسیار مرطوبی قرار بگیرد، رطوبت کافی برای رشد عوامل فساد را به خود جذب می کند. نگه داری قند در ظرف های سر بسته و کیپ، حتی در شرایط آب و هوای مرطوب، روند جذب رطوبت را کند خواهد کرد. اگر قند در شرایطی نگه داری شود که نوسان های حرارتی و رطوبتی بر آن تاثیر نگذارد و درصد رطوبت آن همچنان دو صدم درصد باقی بماند، دوامی نامحدود خواهد داشت.

Virtually all living organisms can digest sugar easily. So why
isn’tsugar prone to the same infestation as flour or other kitchen staples? Because
sugar has an extremely low moisture content—usually about 0.02 percent—it
dehydrates microorganisms that might cause mold. As John A. Kolberg,
vice-president of operations at the Spreckels Division of Amstar Corporation,
explains it, “Water molecules diffuse or migrate out of the microorganism at a
faster rate than they diffuse into it. Thus, eventually the microorganism dies due
to a lack of moisture within it.” Sugar’s low moisture level also impedes
chemical changes that could cause spoilage. All bets are off, however, if sugar
is dissolved in water. The more dilute the sugar solution, the more likely
yeasts and molds will thrive in it. Even exposure to high humidity for a few
days will allow sugar to absorb enough moisture to promote spoilage and mold. Storing
sugar in an airtight container will retard the absorption of moisture even in
humid conditions. If stored in an atmosphere unaffected by swings in
temperature and humidity, sugar retains its 0.02 percent moisture level and has
an unlimited shelf life

.

دانیل بورن – استاد دانشگاه آریزونا و کارشناس مکانیسم های صوتی- می گوید: ” فرکانس یا سطح زیر و بمی صدای هر فرد ، مستقیماً به طول و ضخامت تارهای صوتی او بستگی دارد. ”

طول متوسط تارهای صوتی ، برای هر مرد تقریباً هجده میلی متر و برای هر زن تقریباً
ده میلی متر است .

به طور طبیعی انتظار می رود که طول تارهای صوتی هر مرد یا زن بلند قد ، از طول
تارهای صوتی هر مرد یا زن کوتاه قدتر ، بیش تر باشد .

Daniel Boone, a University of Arizona professor and expert on vocal mechanisms, provides the answer: “Fundamental frequency or voice pitch level is directly related to the length and thickness of the individual’s vocal folds [or vocal cords].” The average man’s vocal-fold length is approximately eighteen millimeters; the average woman’s is ten millimeters. The tall person of either gender is likely to have longer vocal cords than a shorter person of the same sex .

پرسش مهمی است؛ از آن پرسش هایی که فلاسفه سال های سال به آن اندیشیده اند ! خوشبختانه پرنده شناسان جواب آن را می دانند . لکه سیاه فضله ، مدفوع و ماده سفید رنگ فضله ، ادرار پرنده است .

در واقع مدفوع و ادرار پرنده همزمان و با هم از یک مجرا دفع می شوند . به علت غلیظ
شدن آرام آرام ادرار پرنده و چسبنده شدن آن ، مدفوع حیوان میان فضله قرار می گیرد
.

An important question, one that philosophers throughout the ages have
pondered. Luckily, ornithologists know the answer. That black dot is fecal
matter. The white stuff is urine. The urine and fecal matter of birds collect
together and are voided simultaneously out of the same orifice. Feces tend to
sit directly in the middle of droppings because the urine, slightly sticky in
consistency, clings to them

.